Wypisywanie zaproszeń ślubnych opiera się na kilku prostych zasadach: użyjcie trzeciej osoby liczby mnogiej, wymieniajcie kobietę przed mężczyzną, odmieniajcie nazwiska tylko wtedy, gdy macie pewność co do ich formy, a osoby towarzyszące i dzieci określajcie jednoznacznie. Dzięki temu zaproszenia będą eleganckie, czytelne i wolne od niezręcznych pomyłek.
Od czego zacząć wypisywanie zaproszeń?
Zanim wpiszecie dane gości, ustalcie charakter uroczystości i przygotujcie pełną listę zaproszonych osób. Zapiszcie poprawne imiona, nazwiska, osoby towarzyszące oraz dzieci. W osobnym miejscu zgromadźcie także datę, godzinę i adres ceremonii, miejsce przyjęcia oraz dane do potwierdzenia obecności.
W klasycznej wersji treść zaproszenia zapisuje się w trzeciej osobie liczby mnogiej. Przykład: „Anna Nowak i Piotr Kowalski mają zaszczyt zaprosić…”. Przy mniej formalnym weselu można użyć formy „serdecznie zapraszają” albo „z radością zapraszają”. Pierwsza osoba, czyli „zapraszamy”, również jest dopuszczalna w swobodniejszym stylu, ale brzmi mniej tradycyjnie.
Wzmianka o rodzicach jest kwestią wyboru pary młodej. W bardziej klasycznej formule można napisać: „Anna Nowak i Piotr Kowalski wraz z Rodzicami mają zaszczyt zaprosić…”. Jeśli zdecydujecie się na taki zapis, słowo „Rodzice” tradycyjnie zapisuje się wielką literą.
Druk czy pismo ręczne?
Odręczne wypisanie zaproszeń uchodzi za bardziej osobiste, szczególnie przy małej, kameralnej uroczystości. Nie jest jednak dobrym rozwiązaniem, jeśli pismo jest nieczytelne, tusz się rozmazuje albo macie do wypełnienia kilkadziesiąt lub kilkaset egzemplarzy.
Druk zapewnia spójny wygląd i ogranicza ryzyko literówek. Dobrym kompromisem jest wydrukowanie całej treści oraz ręczne wpisanie imienia i nazwiska gościa. Niezależnie od wybranej metody najpierw wykonajcie próbę na osobnej kartce. Sprawdźcie, czy dane mieszczą się w przeznaczonym miejscu i czy papier nie brudzi się od pióra.
Przed zamówieniem całego nakładu dokładnie skontrolujcie daty, godziny, adresy, interpunkcję oraz dane gości. Warto poprosić o przeczytanie tekstu jeszcze jedną osobę, ponieważ łatwiej zauważy błąd, którego nie widzicie po wielu poprawkach.
Jak wymieniać gości na zaproszeniu?
Obowiązuje zasada „panie przodem”. Najpierw wpisuje się kobietę, a następnie mężczyznę, niezależnie od tego, z kim para młoda jest bliżej spokrewniona. Przykłady:
- Małżeństwo o wspólnym nazwisku – Annę i Piotra Nowaków.
- Para z różnymi nazwiskami – Annę Kowalską i Piotra Nowaka.
- Para z nazwiskiem dwuczłonowym – Annę Kowalską-Nowak i Piotra Nowaka.
- Para pozostająca w związku nieformalnym – Annę Kowalską i Piotra Nowaka.
Najlepiej używać pełnych imion i nazwisk, bez inicjałów. Jeżeli nie znacie danych partnera lub partnerki, można zastosować formułę „Piotra Nowaka z osobą towarzyszącą”. Nie warto używać tego zapisu wtedy, gdy imię i nazwisko osoby towarzyszącej są znane albo łatwe do ustalenia.
Jak odmieniać nazwiska?
Odmiana nazwisk sprawia najwięcej trudności, ponieważ zależy od rodzaju nazwiska, jego zakończenia i pochodzenia. Na zaproszeniu zwykle potrzebny jest dopełniacz, na przykład „Kowalskich”, albo forma biernika, taka jak „Annę Kowalską”. Najczęstsze przypadki przedstawia tabela.
| Typ nazwiska | Przykład w mianowniku | Przykład w formie odmienionej |
|---|---|---|
| Męskie zakończone spółgłoską | Piotr Nowak | Piotra Nowaka |
| Męskie zakończone na „-ski” | Piotr Kowalski | Piotra Kowalskiego |
| Żeńskie zakończone na „-a” | Anna Kowalska | Annę Kowalską |
| Żeńskie zakończone spółgłoską | Anna Nowak | Annę Nowak |
| Małżeństwo o nazwisku „Nowak” | Anna i Piotr Nowak | Annę i Piotra Nowaków |
Żeńskie nazwiska zakończone na „-a”, w tym „-ska”, „-cka” i „-dzka”, zwykle się odmieniają. Nazwiska żeńskie zakończone spółgłoską, takie jak „Nowak”, pozostają bez zmiany. Męskie nazwiska zakończone spółgłoską zazwyczaj się odmieniają, podobnie jak nazwiska zakończone na „-ski”, „-cki” i „-dzki”.
W przypadku nazwisk obcego pochodzenia, dwuczłonowych lub nietypowych reguły mogą być mniej oczywiste. Jeśli nie macie pewności, lepiej pozostawić nazwisko w mianowniku, niż zastosować błędną formę. Możecie też dyskretnie zapytać osobę zainteresowaną, jak sama odmienia swoje nazwisko.
Jak zapraszać osoby towarzyszące i dzieci?
Imienne zaproszenie jest najbardziej eleganckie i ogranicza ryzyko nieporozumień. Dotyczy to zarówno stałych partnerów, jak i osób zapraszanych na wspólne przyjęcie po raz pierwszy. Przy dzieciach możecie wybrać jeden z kilku jasnych wariantów:
- Imiennie – Annę i Jana Kowalskich z Julią.
- Wszystkie osoby imiennie – Annę, Jana, Julię i Michała Kowalskich.
- Z ogólnym określeniem dzieci – Annę i Jana Kowalskich wraz z dziećmi.
- Para z różnymi nazwiskami – Annę Bąk oraz Jana i Julię Kowalskich.
Ogólne sformułowanie „wraz z rodziną” może być zbyt nieprecyzyjne. Jeśli liczba miejsc przy stole ma znaczenie, lepiej wymienić dzieci imiennie albo napisać „wraz z dziećmi”. Osoby pełnoletnie zwykle otrzymują osobne zaproszenia, ponieważ są traktowane jako samodzielni goście. Przy 16- i 17-latkach decyzja zależy od charakteru relacji oraz organizacji wesela.
Co powinno znaleźć się w zaproszeniu?
Poza imionami i nazwiskami zapraszanych osób zaproszenie powinno zawierać wszystkie informacje potrzebne do przybycia na uroczystość. Najczęściej są to:
- imiona i nazwiska pary młodej,
- data i godzina ceremonii,
- dokładny adres kościoła, urzędu lub innego miejsca ślubu,
- miejsce i godzina przyjęcia weselnego,
- termin oraz sposób potwierdzenia obecności.
Jeśli goście przyjeżdżają z daleka, przydatne będą także informacje o noclegu, transporcie, mapce dojazdu lub stroju. Lepiej przenieść większą liczbę szczegółów na osobną wkładkę, aby główne zaproszenie pozostało czytelne.
RSVP – jak poprosić o potwierdzenie?
RSVP pochodzi od francuskiego „Répondez s’il vous plaît”, czyli „proszę o odpowiedź”. W zaproszeniu podajcie konkretny termin oraz sposób kontaktu, na przykład numer telefonu lub adres e-mail. Termin potwierdzenia zwykle wyznacza się na około miesiąc przed ślubem.
Przykładowa formuła brzmi: „Uprzejmie prosimy o potwierdzenie przybycia do 15 maja pod numerem…”. Odpowiedzi pozwolą ustalić liczbę miejsc, posiłków, noclegów i ewentualnego transportu.
Jak wspomnieć o prezentach?
Klasyczny savoir-vivre nie zaleca proszenia w zaproszeniu o pieniądze ani konkretne prezenty. Współcześnie wiele par umieszcza jednak krótką, subtelną wzmiankę, wierszyk lub grafikę, zwłaszcza gdy zamiast kwiatów preferują książki, wino, karmę dla schroniska albo wsparcie wybranego celu. Taki komunikat powinien być krótki, jasny i nienachalny. To indywidualna decyzja pary młodej, a nie obowiązkowy element zaproszenia.
Przygotujcie około 10% niewypełnionych zaproszeń w zapasie. Dodatkowe egzemplarze przydadzą się w razie literówki, zabrudzenia albo zmiany listy gości. Zaproszenia najlepiej zamówić 4–5 miesięcy przed ślubem, a wręczyć lub wysłać 6–8 tygodni przed uroczystością. Jeśli goście mieszkają daleko lub potrzebują noclegu, poinformujcie ich wcześniej.
Przy wysyłce koperty zaklejcie klejem albo użyjcie gotowego paska samoprzylepnego, zamiast zwilżać ją śliną. Najważniejsze są czytelność, poprawne dane i jasne określenie, kto został zaproszony.
