odmiana nazwisk w zaproszeniach Sprawy organizacyjne

Odmiana nazwisk w zaproszeniach

Odmiana nazwisk w zaproszeniach jest powodem wielu wątpliwości przyszłych par młodych. Zacznijmy więc od ważnej definicji wg Słownika Języka Polskiego PWN – „ogólne zalecenie dotyczące odmiany nazwisk polskich i obcych jest następujące: jeśli tylko jest możliwe przyporządkowanie nazwiska jakiemuś wzorcowi odmiany, należy je odmieniać.” Co to oznacza w praktyce? Że nazwiska w języku polskim, niezależnie od tego, czy są polsko-brzmiące czy też nie, podlegają odmianie. Odmiana nazwisk w zaproszeniach obowiązuje i należy przestrzegać jej zasad. Tak, jak odmienia się imiona, tak samo postępuje się z nazwiskami. Problemem są niektóre przyzwyczajenia osób, które przez lata żyły w błędnej świadomości, że ich nazwiska nie podlegają odmianie.

Gotowi? No to uwaga…

Zacznijmy od liczby pojedynczej, żeby zrozumieć co nie co:

NAZWISKA KOBIET

1. Odmieniamy tylko nazwiska zakończone na -a, w tym:

  • -a, -ska, -cka, -dzka (pochodzące od męskich -i, -y, – ski, -cki, -dzki): odmieniają się jak przymiotniki, np. Kownacka, Grodzka, Chuda, Górska;
  • -ewa, -owa: również odmieniają się jak przymiotniki, np. Baronowa, Kuncewiczowa;
  • wszystkie pozostałe zakończone na -a: odmieniają się tak, jak rzeczowniki pospolite o podobnym znaczeniu, np. Gruszka, Książka, Mucha.

2. Pozostałe nazwiska kobiet, zakończone inaczej niż na -a są nieodmienne, np. Nowak, Bujakiewicz, Dybko.

Wyprzedaz Image Banner 750 x 100

NAZWISKA MĘŻCZYZN

1. Nazwiska zakończone na -a: odmieniamy jak rzeczowniki pospolite, np. Halama, Góra.

2. Nazwiska zakończone na -o: odmieniamy tak samo, jak te zakończone na -a.

3. Nazwiska obcego pochodzenia:

  • kończące się na spółgłoskę lub -y, dodajemy polskie końcówki bez apostrofu, np. Bush > z Bushem, Disney > o Disneyu, Bauer > z Bauerem;
  • kończące się na nieme -e, dodajemy polskie końcówki z apostrofem, np. Moore > Moore’a, Wallace > Wallace’owi (jeśli po niemym -e następuje spółgłoska, to nadal używamy apostrofu, np. Descartes > Descartes’a);
  • zakończone na -é, -ée, -ai, -eu  – odmieniają się jak przymiotniki, np. Debré > Debrému > Debrowie;
  • zakończone na  -é, -ée, -ai, -eu, po których następuje nieme -s lub -x – odmieniamy jak przymiotniki, ale z apostrofem, np. Rabelais > Rabelais’go;
  • zakończone na -o, -oi, -au, -ou pochodzenia francuskiego (również, kiedy następują po nich nieme -s lub -x) nie odmieniają się, np. Pompidou, Delacroix;
  • zakończone na -er, -el – odmieniamy, jak rzeczowniki, np. Wagner > Wagnera;
  • zakończone na -au – odmieniamy jak rzeczowniki, np. Murnau > Murnauowi;
  • zakończone na -i, -li, -e odmieniają się jak przymiotniki, np. np. Goethe > Goethego;
  • zakończone na -o pochodzenia włoskiego odmieniają się tak samo, jak polskie zakończone na tę samą głoskę;
  • wszystkie zagraniczne zakończone -a – odmieniają się jak wszystkie polskie nazwiska zakończone -a, np. Zola > Zoli > Zolowie;

4. Są takie nazwiska w języku polskim, które pochodzą od rzeczowników pospolitych i które można odmieniać na dwa sposoby, np. Kozioł > Kozioła lub Kozioł > Kozła, Dąb > Dąba lub Dąb > Dęba.

5. W nazwiskach dwuczłonowych odmieniane są oba człony.

Odmiana w liczbie mnogiej:

1. Nazwiska kończące się w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę poprzedzoną samogłoską -a, -e, -i lub -o: odmieniają się jak rzeczowniki i dostają końcówkę -owie, np. Nowak > Nowakowie, Kruk > Krukowie, Wójcik > Wójcikowie.

2. Nazwiska pochodzące od przymiotników takie, jak Chudy, Cudny, Gruby: w mianowniku liczby mnogiej dajemy im końcówkę -i lub -y (Chudzi, Cudni, Grubi). Dopuszczalne są jednak także formy z końcówką -owie, tj. Chudowie, Cudowie, Grubowie).

3. Nazwiska zakończone na -i i nie mające formy przymiotnika: w mianowniku liczby mnogiej mają końcówkę -owie.

Odmiana a zasady

To, co opisaliśmy dla Was powyżej, to podstawowe zasady odmiany nazwisk. Wypełniając zaproszenia, będziecie już sami musieli wpisać je w odpowiedniej formie – na kopertach w mianowniku, w treści zaproszenia – w bierniku. Pomimo tych wszystkich zasad, odmiana nazwisk w zaproszeniach bywa trudna – zwłaszcza w przypadku tych, które po odmianie brzmią dziwnie i nietypowo. I choć za całego serca doradzamy odmianę, to radzimy także, abyście nie wpadali w panikę i wybrali tę opcję, która będzie „najbezpieczniejsza”.

Tekst napisany w oparciu o następujące źródła:

Zobacz także

Komentarze (2)

  • Bez sensu! To nie poradnik odmiany nazwisk do zaproszeń. Czy chcą Państwo powiedzieć, że zaproszenie powinno brzmieć np.: „Mamy zaszczyt serdecznie zaprosić Sz.P. Annę i Jana Wójcikowie”? To nie ten przypadek jest omówiony!

    • Droga Justyno,

      We wstępie naszego artykułu napisaliśmy, że nazwiska polskie należy odmieniać a skoro zachowują się jak przymiotniki lub rzeczowniki (o czym również napisaliśmy) to oczywiste jest, że odmieniają się m.in. przez przypadki :) Kopertę adresujemy „Sz.P. Anna i Jan Wójcikowie”, w zaproszeniu piszemy „zapraszamy Annę i Jana Wójcików”. Dla ułatwienia podaliśmy Wam mianowniki, od których Wy już możecie sobie stworzyć dowolny przypadek. Jeśli masz problem z jakimś konkretnym nazwiskiem (niektóre bywają ciężkie do rozgryzienia), napisz do nas na adres weddingplanner@planujemyrazem.pl a postaramy się pomóc :)

      Pozdrawiamy!